Dzisiejszy człowiek, zazwyczaj wyobraża sobie postać szamana jako szaleńca w dziwnym stroju, walącego w bęben, skaczącego wokół ogniska i monotonie zawodzącego dziwne pieśni. W zagubionym plemieniu gdzieś w dżungli lub samotnika wśród wilków na stepie...   Ale szamanizm  to nie tylko strój, bęben, dzikość, trans i pierwotne kultury – to coś o wiele, wiele głębiej…  To połączenie z naturą i naszą wielowymiarowa rzeczywistością na najgłębszym niewidocznym poziomie. To szacunek do wszystkiego co Istnieje. Dbanie o naturę i środowisko – lokalne, ale także całej planety.  To życie w zgodzie z rytmem przyrody, fazami księżyca, energią Słońca, gwiazd.  To widzenie tego co zostało zagubione i ukryte przez materialistyczno-racjonalistyczny świat współczesny. To połączenie z naszym sercem, naszą duszą, intuicją, i odczuwaniem przepływu życia. Otwarcie się na to co  niewidzialne, na  światy i inne rzeczywistości, o których mówili od zawsze mistycy i szamani, a które dopiero teraz nieśmiało odkrywa nowa fizyka. To świadome i odpowiedzialne życie – w równowadze, szacunku do siebie i otaczającego nas świata. 

Szaman, to ten „który widzi i czuje więcej”. Widzi to, co od zawsze było dostępne uzdrowicielom, osobom pracującym z energiami i duchowością.

Ponieważ szamanizm był praktykowany na całym świecie i we wszystkich kulturach, możemy na nowo odnaleźć i poczuć, że szamańskie dziedzictwo jest nadal w każdym z nas. Wszyscy mamy zdolność do szamańskiego wglądu i szamańskich podróży do świata duchowego. To część nas, naszej zagubionej kultury, nasze korzenie. To pomost między przeszłością, teraźniejszością  a przyszłością…

Współczesny szamanizm łączy w sobie pradawną mądrość naszych Przodków i Natury, z najnowszymi odkryciami nowoczesnego świata.  Łączy różne tradycje, systemy religijne, psychologię, historię, medycynę, ludowe sposoby leczenia, biologię, a także nową fizykę. Czerpie mądrość z różnych źródeł, zarówno wiedzy medycznej, jak i kulturowej, psychologicznej, nawet filozoficznej. Ma oparcie w najnowszych odkryciach naukowych, zwłaszcza z zakresu fizyki kwantowej, psychobiologii, psychologii transpersonalnej.

Poprzez tak szerokie podejście stwarza możliwość zrozumienia aktualnych procesów zachodzących w naszym świecie – świecie betonowych miast, ginącej natury, nierówności społecznych. Pomaga ludziom zagubionym w materialistycznym świecie, odciętym od siebie, swojego ciała, emocji i od innych. Daje odpowiedzi na najistotniejsze metafizyczne pytania –  co jest celem mego życia?, czy ze śmiercią wszystko się kończy?, czy istnie je świat duchowy?,  dusza?

Współczesny szamanizm rozbija struktury naszego postrzegania. Pomaga nam wyjść z ograniczeń umysłu, ego i materii. Zachód to racjonalizm, sceptycyzm, brak duchowości, oddzielenie od natury, ugrzęźniecie w materii, i strach przed nieznanym. Szamanizm to duchowa jasność, intuicja, uważność, świadome postrzeganie, otwarcie się na to co nowe i inne, życie w zgodzie z naturą i wewnętrzna wolność.

„Kiedy odkrywamy szamanizm, wraz z nim pojawia się poszanowanie dla ziemi i wszystkich żyjących na niej istot, rodzi się szacunek dla ducha i dla wszelkich form życia. Umacniamy nasz związek z naturą. Poznając prawa rządzące przyrodą, na nowo odkrywamy instynktowną wiedzę, a ścieżka intuicji pomaga nam rozwijać samoświadomość. Dzięki temu, że uczymy się postrzegać energetyczne więzy łączące człowieka z ziemią, lepiej zaczynamy rozumieć następujące po sobie zdarzenia i otaczającą nas rzeczywistość. Pokładamy coraz większe zaufanie w siłach natury. I mamy to samo przesłanie: transformację i uzdrawianie poprzez energię, zgodnie z prawami natury.

/Margit Bohdalek, „Szamanizm. Prastara Mądrość Natury”/

Współczesny szamanizm przywraca nam także naszą prawdziwą Wewnętrzną  Naturę – często dziką, szaloną, nieobliczalną, oparta na intuicji i szacunku dla wszelkich Istot. Łączy nas z naszą Duszą, Przodkami, energiami. Oswaja nas z przemianami przyrody i naszą własną przemijalnością, oswaja ze śmiercią, która jest tylko etapem przed dalszą wędrówką.

Ale także przywraca radość, kreatywność, zaufania do siebie i swoich decyzji. Uczy, aby  zamiast kontrolowania życia, wykorzystywać intuicję, przepływ, zmienność – to co przynosi los i kolejne etapy życia. Uczy wdzięczności do Życia, innych ludzi, planety Ziemi. Szamanizm to także służba dla wspólnoty i natury, całej planety. Dbanie o następne pokolenia. Postrzeganie świata w kontekście „my”, a nie „ja”.

We współczesnym szamanizmie nie chodzi tylko o odkrywanie i budzenie własnych wewnętrznych Mocy.  To raczej osobista droga rozwoju, która staje się drogą całego życia, a  każdy dzień  życiową podróżą. To droga, która uczy, że każda dusza ma własną mądrość i wie czego potrzebuje.. A  szaman pomaga nam rozpoznać ten wewnętrzny głos i osobiste powołanie podczas wędrówki życia, byśmy w końcu mogli stać się tym, kim naprawdę jesteśmy.

Najważniejszą szamańską praktyką jest szamańska magiczna podróż do świata duchów, przejście z jednego kosmicznego regionu do drugiego. Podczas takiej podróży szaman może uzdrawiać, przywołuje Moc, poszukuje zagubionych lub utraconych dusz, odprowadza dusze zmarłych na miejsce spoczynku.

Szamani podróżują do światów duchowych, aby prosić o pomoc i uzdrowienie dla ludzi. Osiągają to przez wejście w odmienne stany świadomości, stany transowe i ekstatyczne.

Szaman wprowadza się w trans najczęściej poprzez rytmiczne bębnienie (bębny, grzechotki), monotonny śpiew oraz spożycie roślin wizyjnych / halucynogennych.

W czasie rytuału szaman traci częściowo przytomność, podczas gdy jego dusza wędruje swobodnie po świecie duchów, korzystając z pomocy sprzyjającego Ducha Pomocnika/ Przewodnika. Może to być także duch zwierzęcia/ Zwierzę Mocy, lub duch słońca, drzewa, jeziora.

Jednym z najbardziej znanych rytuałów szamańskich uwzględniających zażywanie środków halucynogennych jest ceremonia picia wywaru zwanego ayahuasca z Ameryki Południowej. W innych kulturach szamańskich zażywane są najrozmaitsze rośliny lub grzyby zawierające związki psychoaktywne np. muchomor czerwony amanita muscaria u szamanów syberyjskich; tytoń u Indian Ameryki Północnej.

Szamański bęben jest podstawowym narzędziem podróży szamańskiej i nazywany jest często „łodzią szamana” lub „wierzchowcem szamana”. Szaman nie gra na bębnie, szaman budzi ducha bębna. Monotonne bicie w bęben w rytmie około 200-220 uderzeń na minutę wywołuje głęboki stan medytacyjny, odmienne stany świadomości i trans.

Szaman jest uzdrowicielem ciała i duszy. Dla niego choroba jest sygnałem płynącym od duszy, że potrzebna jest wewnętrzna transformacja, że człowiek nie żyje w zgodzie ze swoimi pragnieniami, celem i tęsknotą duszy. Pomaga przywracać energię w ciele i duszy, kieruje jej przepływem. Pomaga odbudować równowagę i harmonię w człowieku, poczucie głębokiej więzi ze sobą samym, ze społecznością oraz światem widzialnym i niewidzialnym, a także z duchowością. Towarzyszy też w przekraczaniu Progów Przejścia, czyli przechodzeniu z jednego ważnego etapu życiowego do kolejnego (narodziny, dojrzewanie, inicjacje, śmierć). Szaman może uzdrawiać poprzez usunięcie niewłaściwie występujących energii lub poprzez przywrócenie energii, które zostały utracone. Czasami pomaga przywrócić utracone części duszy (który to stan zazwyczaj objawia się chorobami psychicznymi i depresją).

Szamanizm przywraca nam to co odwieczne, pierwotne i naturalne. Ponieważ współcześnie zatraciliśmy kontakt z naturą, żywiołami i nasza planetą, szamanizm przywraca nam szacunek do Matki Ziemi. Przywraca naszą pierwotną łączność z siłami Natury, z żywiołami: ogniem, wodą, ziemią, powietrzem/ wiatrem. Przypomina, że czas wrócić do naszych korzeni, do natury, lasu, do tego od czego odcięła nas cywilizacja i miasta.

Szamanizm, poprzez kontakt z naturą, przywraca nam nasze głębokie połączenie z cyklami przyrody, porami roku, odwiecznymi cyklami życia i umierania. A poprzez to, przywraca nam naszą wewnętrzną równowagę i harmonię – pomaga odnaleźć nasze miejsce we Wszechświecie. Uczy obecności, uważności, tego co jest tu i teraz – powiew wiatru na twarzy, szum kropli deszczu, szmer liści, ciepło ogniska...

We wszystkich tradycjach szamańskich, bardzo ważnym przesłaniem była zawsze troska o naturę. I tę najbliższą, która nas otacza, i tę pojmowaną bardzo szeroko – jako dbanie o całą naszą Planetę, Ziemię, Wodę, Powietrze, Zwierzęta i Rośliny.